بخواند ولى اگر نخواهد بعد از برگشتن ده روز بماند ، در موقع رفتن به جايى كه كمتر از چهار فرسخ است و در مدّتى كه آنجا مىماند نماز او تمام است و از آنجا كه برمىگردد اگر قصد هشت فرسخ داشته باشد شكسته است و اگر قصد هشت فرسخ نداشته باشد تمام است پس مثل اهل علم كه براى تبليغ به محلّى مىروند اگر بعد از قصد ده روز و خواندن يك نماز چهار ركعتى به محلّ ديگر كه چهار فرسخ نباشد دعوت شوند و بخواهند يك دهه يا يك ماه در آن دو محلّ رفت و آمد كنند نمازشان در هر دو محلّ تمام است مگر وقتى كه انشاء سفر جديد نمايند مثل اين‌كه روز آخر رفت و آمد از محلّ دوّم به قصد وطن حركت كند كه در اين صورت بعد از خروج از حدّ ترخّص نماز شكسته است اگر چه از محلّ اوّل كه محلّ اقامه بوده عبور نمايند . مسئله 1403 - مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلّى بماند ، اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى بخواهد به جاى ديگرى كه كمتر از هشت فرسخ است برود و ده روز در آنجا بماند ، بايد در رفتن و در محلّى كه قصد ماندن ده روز دارد ، نمازهاى خود را تمام بخواند . ولى اگر تا محلّى كه مىخواهد برود هشت فرسخ يا بيشتر باشد بايد موقع رفتن شكسته بخواند و همچنين مدّتى كه در آنجا مىماند در صورتى كه نخواهد ده روز بماند . مسئله 1404 - مسافرى كه قصد كرده ده روز در محلّى بماند اگر بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى بخواهد به جايى كه كمتر از چهار فرسخ است برود ، چنانچه مردّد باشد كه به محلّ اوّل برگردد يا نه ، يا به كلّى از برگشتن به آنجا غافل باشد يا بخواهد برگردد ولى مردّد باشد كه ده روز در آنجا بماند يا نه ، يا آنكه از ده روز ماندن در آنجا و مسافرت از آنجا غافل باشد ، بايد از وقتى كه مىرود تا برمىگردد و بعد از برگشتن ، نمازهاى خود را تمام بخواند . مسئله 1405 - اگر به خيال اين‌كه رفقايش مىخواهند ده روز در محلّى بمانند ، قصد كند كه ده روز در آنجا بماند و بعد از خواندن يك نماز چهار ركعتى بفهمد كه آنها قصد نكرده‌اند ، اگر چه خودش هم از ماندن منصرف شود ، تا مدّتى كه در آنجا هست ، بايد نماز را تمام بخواند . سوّم - توقّف يك ماه بدون قصد مسئله 1406 - اگر مسافر بعد از رسيدن به هشت فرسخ سى روز در محلّى بماند و در تمام سى روز در رفتن و ماندن مردّد باشد ، بعد از گذشتن سى روز اگر چه مقدار كمى در آنجا